Wat Downton Abbey zó goed laat zien (op het irritante af): hoe je heel veel kan praten, en er tegelijkertijd niet zoveel wordt gezegd (en dat verschil doet ertoe).
Ik blijf me hierover verbazen. Die gesprekken waarbij iedereen zo om de hete brij heen blijft draaien, dat er niet echt iets zinvols wordt gezegd. Geen open kaart wordt gespeeld, terwijl je als kijker alleen maar denkt 'zeg dat nou gewoon?! waarom doe je zo moeilijk!....'
Tegelijkertijd zitten er in deze conversaties heel veel (bewuste en onbewuste) adviezen verscholen, waar het personage vervolgens mee aan slag gaat. En daardoor in allerlei ongemakkelijke situaties terecht komt. Ze nemen vaak veel afstand van zichzelf, negeren hun eigen twijfels en wijsheid, en uiteindelijk komen ze tot de conclusie dat ze toch echt zelf beslissingen moeten nemen en dicht bij zichzelf hadden moeten blijven. (of course!..)
Zo van een afstandje, kijkend naar je scherm kun je beide kanten van het verhaal goed zien. Je er in verplaatsen, je begrijpt ze beide. Vaak ook omdat advies goed bedoeld is om de ander verder te helpen.
En dit is zo normaal geworden - niet alleen in fictie - om buiten jezelf op zoek te gaan naar antwoorden, validatie, bevestiging of erkenning om een bepaalde keuze te maken. En om advies te geven als iemand worstelt (of iets anders doet dan jij zou doen).
Niet dat dit altijd verkeerd is, luisteren naar de mensen in onze omgeving, maar soms mag je uitzoomen om te zien of zij die jouw advies geven dat doen vanuit hun perspectief of dat ze dat doen nadat ze zich hebben verplaatst in dat van jou.
Vaak wordt advies gegeven vanuit hoe zij dingen zouden doen, hoe zij de dingen zien en wat voor hen (heeft) (ge)werkt. Hoewel de intentie goed is, is dat niet altijd wat ook werkt voor jou..
Jij bevindt je nu in een periode waarin veel mensen meningen hebben over je zwangerschap, je bevalling, de kraamtijd, het ouderschap, en nog veel meer. Het maakt niet uit wat het onderwerp is. Iedereen heeft een mening en je zult merken dat veel mensen deze, gevraagd en ongevraagd, met je gaan delen.
En hoe voel jij je daar eigenlijk bij? Van welke mensen neem je graag advies aan, en bij wie doe je er (bewust) niks mee? En hoe zit dat met wat je online consumeert? Of je nu op Instagram, TikTok, Facebook of andere plekken zit, wat neem je daar aan? Welke mensen of organisaties volg je? Wat is de boodschap die zij verkondigen? Hoe waardevol voelt die voor jou? En wat wil je daarmee? Want je online feed heeft misschien nog wel meer invloed op je gedachten en de keuzes die je maakt dan je denkt.
In mijn nieuwste podcastaflevering (van komende woensdag) deel ik daar ook meer over (abonneer je hier op de podcast zodat de aflevering woensdag automatisch in je podcastapp verschijnt).
Ik neem je in die aflevering mee in wat een ruime maand, inmiddels al bijna zes weken zonder social media, voor mij heeft veranderd. En ik denk dat dat inzicht heel waardevol is voor iedereen - if you want to take advice from me ;).
Kijk deze week eens kritisch naar wie jou allemaal willen helpen (of inspireren) en vanuit welke intentie ze dat doen. Willen ze dat omdat ze zich verplaatsen in jouw perspectief en zo goed als ze kunnen meedenken? Of krijg je iets wat voor hen werkt opgelegd? Want dat zijn twee totaal verschillende werelden.
