Meestal begin ik direct enthousiast te typen als ik je ga mailen, maar vandaag is anders. In de dagen hiervoor kwam er niet ineens een goed idee binnenvallen en mijn bezigheden inspireerde niet tot een anekdote of metafoor.
Ik weet het niet.
Dat is wat nu - enigzins frustrerend op repeat - door mijn hoofd gaat.
En nu dit (^) hier staat, komt er tóch ineens inspiratie aanzetten (voor niet één maar twee mails!). Ineens stroomt het weer, want ik wil je hier wel iets over vertellen. Over het niet weten. Dat gevoel dat je zonder richting dobbert in de grote oceaan. Dat je iets hoort te weten of te kiezen.
Want het is óók oké om het niet te weten.
Nu is een mail typen absoluut een van de meest triviale problemen die je maar kunt hebben op het gebied van niet weten. Een beetje in de categorie van ik weet niet wat ik wil snacken om mijn lekkere trek te stillen.
Maar dit gevoel haalt bij mij ook de herinneringen terug aan de onzekerheid rondom het niet weten die ik voelde tijdens mijn laatste twee zwangerschappen.
Ik was tijdens mijn tweede zwangerschap allesbehalve het toonbeeld van zen, rustig en ontspannen haha 😅 We zaten midden in de tweede verhuizing (in minder dan een jaar). Een verbouwing tijdens de eerste lockdowns in 2020 😬 die we niet afkregen voor ik beviel zo'n 3 weken nadat we in ons nieuwe huis/klusproject trokken. En te midden van al die chaos volgde ik ook nog de opleiding tot HypnoBirthing docent. Het is me nog steeds een raadsel hoe we dat destijds allemaal voor elkaar kregen met een peuter van net geen twee en onze banen..
Het woord ontspannen gaf me nog net geen mental breakdown. Ik functioneerde volledig op adrenaline - althans dat is de enige verklaring die ervoor heb tot dusver. Tijd om me écht met aandacht voor te bereiden nam ik niet, er was altijd iets anders belangrijker. Ik leunde volledig op mijn vorige ervaring die prachtig was. Mijn partner ook zo bleek later, want hij bekende ná de bevalling niet eens te hebben geweten waar de bevaltas had gestaan 😱 I mean are you kidding?!
Lekker voorbeeld zijn wij he 😂
Gelukkig wist mijn lijf gewoon precies wat de bedoeling was terwijl mijn hoofd geen flauw idee had wat de prioriteiten waren 🫠 En tijd voor die bevaltas was er ook niet geweest haha.. mijn dochter maakte haar entree thuis - op de felverlichte badkamervloer - net zo dramatisch en gehaast als ons leven was die laatste maanden: in minder dan 1,5u tijd van eerste wee tot baby 🚀
Tijd voor nadenken was er simpelweg niet. Laat staan voor weten. Er was alleen maar voelen, volgen en DOEN.
Op dat moment, dat de bevalling begon, viel eindelijk de ruis weg. Kreeg ik mijn prioriteiten weer helder en wist ik weer wat er echt toe deed: luisteren naar mijn lichaam. Dat is het echte geheim van bevallen - als je weet waar je gehoor aan geeft tenminste.
Voor mij kwam toen de juiste kennis bovendrijven op het juiste moment. En kon ik leunen op mijn voorgaande ervaring. Ondanks dat de bevalling zelf slechts 1,5u duurde, had ik wederom een rommelige lange aanloop van meerdere dagen (net als de vorige keer). Waardoor ik niet compleet overvallen werd - en we nog gauw een paar dingen in huis konden afmaken voordat ze er was 😬.
Ik had met al mijn onwetendheid deze keer het geluk dat ik het al eens gedaan had én wist wat normaal was (voor mij) tijdens een bevalling. Ik adviseer je namelijk absoluut niet om je kop in het zand te steken en blind te varen op je lichaam weet wat het moet doen (dat werkt vooral als je het ook kunt herkennen en duiden). En je, je over het algemeen dus wél verdiept het in de bevalling.
Maar ik wil je wel/ook meegeven dat als dat gevoel van niet weten opkomt, laat het er zijn. Duik niet meteen in iets anders, zoals je verbouwing, of Netflix o.i.d. En het hoeft ook niet a la minute gefixt te worden. Neem juist wat afstand, ga wandelen, journallen, mediteren, praten - alles wat ik toen niet deed 😅.
Dan wordt vanzelf duidelijk wat je nodig hebt. Soms is dat meer informatie. Vaker is dat iets anders: vertragen, vertrouwen (in jezelf én anderen). Je komt er alleen achter welke het is door er aandacht voor te hebben (zonder jezelf te straffen omdat je het even niet weet).
Volgende week mail ik je mijn ervaring hiermee in mijn derde zwangerschap. Een zwangerschap zonder verhuizing, verbouwing of andere grote life events. Maar wel een waarin ik véél meer wist over bevallen en hoe dat me juist dwars ging zitten - en hoe ik het oploste vóór mijn bevalling.
Reageer vooral op deze (of de volgende) mail als je hiermee worstelt. In het groot of in het klein, ik denk graag met je mee. Want je bent hierin niet alleen!
