Vorige week mailde ik je over mijn ervaring met niet weten in mijn tweede zwangerschap. Waarbij ik mijn voorbereiding verwaarloosde omdat ik mijn handen vol had aan een peuter, verhuizing en verbouwing (naast een opleiding tot Hypnobirthing docent).
En dat ik 'geluk' had dat ik het al eens gedaan had en kon leunen op die ervaring én de kennis die weer kwam bovendrijven tijdens de bevalling zelf - omdat ik tijdens mijn eerste zwangerschap het fundament wél gelegd had met mijn voorbereiding.
Fast forward naar 2023. Mijn derde zwangerschap, deze keer zonder verhuizing, verbouwing of andere grote life events. Inmiddels had ik al tientallen andere ouders geholpen in hun voorbereiding op de bevalling, aanvullende vakinhoudelijke scholingen gevolgd en wist ik véél meer over bevallen dan de eerste keren.
Nu had ik letterlijk het tegenovergestelde gedaan dan een paar jaar eerder. Toen stak ik spreekwoordelijk mijn kop in het zand, omdat er al zoveel anders te doen was en vertrouwde ik volledig op een herhaling van mijn eerste positieve bevalervaring.
En nu dook ik de boeken en onderzoeken in. Voor mezelf of voor de ouders die ik begeleidde. En precies die gigantische groei aan kennis in mijn brein vormde dé uitdaging van die zwangerschap.
Meer kennis opdoen en leren wordt de hemel in geprezen. Maar kennis is niet - ik herhaal NIET - hetzelfde als wijsheid. Dat heb ik aan den lijve ondervonden.
Want dingen weten is leuk, wat je ermee doet is bepalend. En ik gebruikte wat ik inmiddels wist niet om mijn vertrouwen te voedden maar om (onbewust) alles en iedereen in twijfel te trekken.
Ineens wist ik niet alleen maar hoe mooi bevallen kon zijn zoals ik tijdens mijn eerste zwangerschap met Hypnobirthing ontdekte en bij mijn tweede volledig geloofde. Maar nu wist ik ook dat de realiteit soms echt wel weerbarstiger is dan een regenboogmeditatie en een mooi geboorteplan..
Ik greep naar de controle - met meer toewijding dan aan de ontspanning. En schreef - en herschreef - mijn geboorteplan eindeloos. Ik mailde erover met mijn verloskundigen. Ik herbekeek scholingen, las wetenschappelijke artikelen. Ik doorliep bevallingscenario's tot ik de haren uit mijn hoofd trok.
Want het is onmogelijk om álles te weten, voor te zijn en te ondervangen in een plan. En de ironie wil dat ik in feite niet veel wijzer was dan voor mijn obsessie met een geboorteplan. Ik wist veel, dat zeker, maar wijs was ik zeker niet.
Ik hoefde namelijk helemaal nooit precies te weten wat er zou gebeuren tijdens mijn bevalling. Ik had alleen een strategie nodig om tijdens het proces te kunnen schakelen samen met mijn man en verloskundigen. Dan pas immers zouden we precies weten hoe de kaarten geschud waren.
En voor die strategie hoef je niet tot drie cijfers achter de komma te weten hoe vaak iets gebeurt. Daarvoor hoef je alleen maar op grote lijnen te weten wat er op je pad kan komen en wat jij dan zou willen weten om op dat moment een keuze te kunnen maken.
Dat BRAINS (de beslis- en gesprekstool in de geboortezorg) me al die tijd om de oren vloog is een ironie die me niet ontgaat. Ik zat er zo dicht met mijn neus bovenop dat ik letterlijk door de bomen het bos niet meer kon zien. Ik lag met mijn neus tussen het grind, waardoor ik het wandelpad niet meer zag..
Ik gaf mijn brein en dan vooral mijn innerlijke criticus precies wat het wilde: meer, meer én nog méér informatie. Niet om wijzer van te worden, maar ter bevestiging van een onderliggende angst: die van het niet goed genoeg zijn.
Alles wat ik uitzocht, onderzocht en doorlas, droeg niet bij aan vertrouwen of aan een strategie, maar aan het bevestigen van mijn twijfels dat ik niet op mezelf zou kunnen leunen. Ondanks dat ik dit al twee keer eerder praktisch hands-off had gedaan! (faith goes where focus flows)
Alleen maar omdat ik uit het oog verloren was waarom ik iets wilde weten. Want een bevalling doe je niet door te denken. Die doe je door te voelen, te ervaren en te ZIJN. Een bevalling is in het moment.
Dan heb je geen draaiboek van 534 pagina's nodig met alle mogelijke scenario's, maar dat ene A4tje met de aanwijzingen om te navigeren. De strategie. Niet het vaststaande script (hoe goed onderbouwd ook).
Mijn man zag dit overigens al veel eerder dan ik, en probeerde tevergeefs mij hierop te wijzen. Ik kon hem alleen pas horen toen ik voor de zoveelste keer mijn geboorteplan aan het nalopen was en helemaal vastliep op de veelheid aan scenario's die onmogelijk op dat A4tje paste - en me ook nooit dat gevoel van zekerheid gaven waar ik wel zo ontzettend naar opzoek was.
Voor deze ervaring begreep ik niet zo goed wat vrouwen (of partners) bedoelde als ze zeiden dat ze bang waren dat meer weten over de bevalling, ze meer angst zou geven. Nu weet ik wat ze bedoelden, want ik zat er zelf midden in.
En deze laatste bevalling dwong me volledig op mezelf te vertrouwen - letterlijk uiteindelijk, want iedereen van verloskundige tot fotograaf, was te laat bij mijn bevalling 😯(maar dat is weer een ander verhaal).
Ik heb de laatste weken voor de bevalling de honger naar méér weten en nog meer percentages en kansen en scenario's los gelaten. En houvast gevonden in BRAINS én nog belangrijker: in mezelf.
Ik durfde weer te gaan geloven in dat ik in het moment - met hulp van mijn partner en verloskundige als ik dat wilde - de beste keuzes zou kunnen maken. Die beslissing heeft achteraf gezien alle verschil gemaakt.
Dus als jij met iets vergelijkbaars worstelt: je hebt altijd nog jezelf bij je. You've got your back.
En kennis ten dienste daarvan wordt in het moment je wijsheid - en dat is het ultieme doel van kennis: toegepast worden in plaats van stuk geredeneerd.
En dit is rete-spannend! Dat proces van loslaten en vertrouwen. Laat het mij weten als je dit herkent en misschien ook wel in vastloopt. In het groot of in het klein, ik denk graag met je mee. Want je bent hierin niet alleen!
Om je alvast op weg te helpen deel ik BRAINS (nogmaals) met je🤗.
